27 Mart 2006

Halimize Şükretmek Lazım

İçimden yazmak gelmiyor bu aralar. Günlerim birbirine benzer geçiyor. Bugün işle ilgili bir yeri aradım.Bu hafta da ordan gelecek haberle geçer...
Artık sıkıldım, geçen yıl bu zamanlarda askere gittik, hayatımız değişti. Yaklaşık 6 aydır kendime göre iş bulamıyorum. Bunaldım artık. Sabrediyorum, çok şükür pek bir sıkıntımız yok, hastalık vs gibi.
Geçen gün de benzer düşünceler içindeyken tanıdığım bir abi çıkageldi. 15 yaşındaki oğlunun lenf kanseri olduğunu öğrenmiş ve hemen kemoterapiye başlamışlar. Duyunca çok üzüldüm fakat bir yandan da kendime kızdım: insanların ne sıkıntıları var, bunun yanında seninki hiçbirşey.
En kolay çekilen acı, başkasının acısıdır. Üzüldüğümü belirttim ama acaba içinde nasıl fırtınalar kopuyordur?
Yine de halimize şükretmekten başka yapacak bir şey yok.
Görelim Mevla Neyler
Neylerse Güzel Eyler..